PROSECCO ONTKURKT,
Het eerste eigen optreden, indrukken uit het verleden
Het is 30 juni 2010, bijna half acht. Na een laatste korte repetitie, kunnen eindelijk de deuren van de Waalse kerk in Arnhem open. Wij zijn klaar voor ons eerste optreden of om, zoals op de aankondigingposters staat, Prosecco te ontkurken!
Terwijl ons publiek een zitplaats in de kerk zoekt, spreken wij elkaar nog even moed in. Aan de gezichten van de anderen zie ik, dat zij net zo gespannen zijn als ik. Even later maken wij onze entree in de volle kerk. Ik voel hoe alle ogen op ons gericht zijn. Het publiek straalt iets uit, waardoor ik, eenmaal voorin de kerk, bijna uit elkaar spat van de energie. We mogen!
Eric, onze dirigent, doet een korte improvisatie met de mensen in de kerk. De ontdekking dat het nog niet zo eenvoudig is om samenzang mooi te laten klinken, leidt bij hen tot grote hilariteit. Na een kwartier draait Eric zich om. ‘Zijn jullie er klaar voor?’ vraagt hij woordeloos. Ik recht mijn rug en zodra we ons eerste nummer hebben ingezet, glijdt de spanning van me af om plaats te maken voor kippenvel.
In het uur dat volgt ben ik gefocust op Eric, maar zoek ik ook af en toe oogcontact met de zangers en zangeressen om me heen. Zo kom ik tot de ontdekking dat ik niet de enige ben die straalt. Het lijkt alsof we worden gedragen door het publiek, dat na ieder nummer harder lijkt te klappen. Dan hoor ik tot mijn ontsteltenis ons laatste nummer van vanavond aangekondigd worden. Ik kan nog uren door! Ik wil nog uren door! Even later klinken toch de laatste tonen en daarna een oorverdovend applaus. Nagenietend lopen we daarna tussen het publiek door naar de uitgang. Wat ging het goed!
Buiten laten wij de kurken knallen. Een van de sponsoren heeft voor een flinke hoeveelheid Italiaanse bubbels gezorgd. Onder het genot van een hapje en een glaasje prosecco praten wij na met ons publiek, dat minstens net zo van ons optreden heeft genoten als wijzelf. Als het tijd is om naar huis te gaan, vraagt de beheerder van de Waalse kerk: ‘Volgend jaar weer?’ Geen van ons hoeft over dat voorstel na te denken, want er klinkt een eensgezind en volmondig: ‘Ja!’
©Christien Romp
